خريده بود به قنبر داد و ديگرى را براى خود نگاه داشت . قنبر به او گفت : تو نسبت به من برترى اى امير المؤمنين زيرا بر بالاى منبر مىروى و براى مردم سخنرانى مىكنى . امير المؤمنين در پاسخش گفت : و تو نيز جوانى و شور و شوق و غرور جوانى دارى و من از خدايم شرم دارم كه بر تو برترى داشته باشم چه از پيامبر خدا ( ص ) شنيده‌ام كه مىفرمود : از آنچه خود مىپوشيد بر آنان بپوشانيد و از آنچه خود مىخوريد آنان را بخورانيد . و هنگامى كه همهء وصف‌كنندگانش به اختصار از خوراك و لباسش سخن رانده‌اند گفته‌اند : از پوشاك آنچه خشن‌تر بود و از خوراك آنچه بدمزه‌تر او را خوش مىآمد در حالى كه ماليات كشور اسلامى در آن روزگار با همهء وسعتش ، در اختيارش بود ولى در همان حال ، لباسش را هيچ يك از زيردستانش ، براى خود نمىپسنديدند و خوراكش نان جو آسياب نكرده‌اى بود كه گاه براى خرد كردنش از هر دو دستش يارى مىگرفت و آن را با سركه و نمك مىخورد و اگر كسى مىخواست چيزى بر آن بيفزايد نمىپذيرفت زيرا در حجاز يا يمامه كسانى يافت مىشوند كه سير نشده و طعم نان نچشيده‌اند . ولى در عين حال ، يتيمان را گرد مىآورد و به آنها عسل و خوردنيهاى لذيذ مىخوراند بطورى كه يكى از يارانش به او گفت : اى ابو الحسن ، خيلى دلم مىخواست كه من هم يتيم بودم . كما اينكه از ابو الطفيل نقل شده كه او تمام دارايى خويش در حجاز را وقف فقرا كرد . الرازى نيز در تفسير اين آيه از سورهء بقره : « الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً » ( آنان كه اموالشان را شب و روز ، پنهان و آشكار انفاق مىكنند ) ، دربارهء على بن ابى طالب نازل شده است . المظفرى نيز همين مطلب را به نقل از الواحدى در كتاب خود « اسباب النزول » نقل كرده است . همچنانكه آيهء زير دربارهء او ، همسرش و فرزندانش حسن و حسين نازل شده است : « وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً » ( الدهر - 8 ) ( و هم به دوستى خدا به فقير و يتيم و اسير طعام مىدهند ) « 1 » . على ( ع ) در زهد دنيايىاش و در دورى گزيدن از خوشيها و دلبستگيهاى آن

--> ( 1 ) همچنانكه اين نكته در تفسير البيضاوى و النيسابورى و البغوى و الثعلبى و الدر المنثور و تفسير الرازى به نقل از الواحدى در اسباب النزول نيز آمده است .